~*LoVe AcTuAlLy*~Part IV
posted on 29 Jul 2006 00:00 by suejeong*เย้...^^ หลังจากที่ห่างหายไปนาน กลับมาแล้วค่า...^^ หุหุ เพิ่งจาสอบเสร็จ...ก็ขอมาอัพฟิกกันต่อเลยดีกว่าน่อ...ขอติดการแปลไดอาเกิงไว้ก่อนคะ...สอบจีนก็แทบอ้วกอยู่ ไว้จามาอัพใหม่จ้า*
**อ้อ...ขอประชาสัมพันธ์ถึงทุกคนค่า...ไปดูคอนเสิร์ตชินฮวากันเถอะค่า...ซื้อบัตรได้แล้ววันนี้ที่Thai Ticketทุกสาขาค่า^^บัตรราคา3500.-2500.-1500.-700.-(ถ้าจำไม่ผิดนะ^-^") อิอิ...ซื้อมาแย้ว...ไปร่วมสนุกกันเยอะๆน่อ...^^**
4
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน...ทั้งหมดมันคือเรื่องจริงใช่มั้ย...ผม...กับดาริน...โอ้ย....จะบ้าตายอยู่แล้วววววววว ตกลงว่าตอนนี้เราสองคน....ผมกับเธอ...เราสองคนเหมือนจะสนิทและคุ้นเคยกันมากขึ้น เรามักจะโทรคุยกันหรือถ้าวันไหนเราสองคนติดงาน ก็ต้องมีข้อความส่งถึงกัน เรื่องนี้คงยังไม่มีใครรู้...เพราะตั้งแต่วันนั้นเราก็ไม่เจอหน้ากัน...
{ติ๊ง-ต่อง!!!!}เสียงอ่อดหน้าประตูของผมดัง
ผมตัดสินใจออกไปเปิดประตูทันที...หรือว่าจะเป็นดารินน้า...
ทงเฮ...^^แต่คนที่อยู่ตงหน้าผมกลับไม่ใช่ดาริน...
เอ่อ...พี่เยจิน...ผมออกจะตกใจเล็กน้อยที่เห็นใบหน้าสวยหวานนี้อีกครั้ง หลังจากที่ผมไม่ได้เห็นมันเป็นเวลากว่าปีเต็ม...ไม่ได้ติดต่อกันเลย
เป็นไงมั่ง...สบายดีมั้ย^^เธอเอ่ยถามหลังจากที่ผมเชิญเธอเข้ามาในห้อง...
เธอคนนี้คือคนที่อยู่ในรูปในกระเป๋าตังค์ของผม...คนที่คอยเป็นกำลังใจ...คนที่คอยดูแลผม...ก่อนที่ผมจะมาเข้าวงการนี้ซะอีก...ดูเหมือนผมจะเป็นฝ่ายปล่อยให้เธอพูดอยู่ฝ่ายเดียวตอนนี้...
ว่าไง...เป็นไรไปเหรอ...ดูเงียบๆไปนะเราหนะ...^^เธอยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบ
หายไปไหนมา...ผมพูดออกไป
เอ๋...เธอทำหน้างงๆ
เอ่อ...ผมหมายถึง...พี่หายไปไหนมา...ไปทำอะไรอยู่เหรอฮะ
เธออธิบายว่า...หลังจากที่เธอถูกย้ายไปทำงานที่อเมริกาเมื่อปีก่อน...เธอก็ชอบและสนุกกับงานที่เธอทำเอามากๆ แต่เมื่อไม่นาน เธอก็ตัดสินใจจะย้ายกลับมาใช้ชีวิตกับครอบครัวและดูแลยายของเธอที่กำลังป่วยหนัก...
ผมเสียใจด้วยนะฮะ...รู้สึกแย่ที่ไม่รู้ข่าวคราวอะไรเลย...
ไม่หรอก...พี่เข้าใจว่าเราคงกำลังจะทำงานหนัก...เอ๋...นี่แฟนเราเหรอเนี่ย...น่ารักจริงๆเลยน้า~พี่เยจินหยิบรูปโพลารอยด์ของดารินที่ผมถ่ายเธอเอาไว้ขึ้นมาดู...
ก็...ลองคบกับเธอดู...
นี่...รู้มั้ย...พี่หนะ...เลิกกับดองวานแล้วน้า~หา...ดองวานแฟนคนนั้นของเธอหนะเหรอ...
ทำไมละฮะ...ผมถามเธอ จากนั้นเธอก็ซบลงที่ไหล่ของผม...ผมรู้สึกอึดอัดยังไงไม่รู้...ความจริงคือ...เมื่อก่อนนี้เธอก็เคยยืมไหล่ของผมไว้คอยปลอบเวลาเธอทะเลาะกับดองวาน แต่มาตอนนี้...มันเปลี่ยนไปแล้ว...
เขาน่าเบื่อจะตาย...เราเข้ากันไม่ได้หรอก...เฮ้อ...ผู้หญิงคนนั้นโชคดีจังน้า...ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงจะดีสินะ...
....ผมงงกับคำพูดของเธอ...
ก็ก่อนที่เธอจะมีแฟนหนะสิ...เธอใช้แขนทั้งสองข้างกอดแขนของผมไว้...แต่ผมกลับพยายามจะผละตังออก
ทงเฮ...ขออยู่แบบนี้ก่อนเถอะนะ....ผมไม่อยากจะคิด...ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ ทำไม...เธอกลับมาหาผมอีกทำไม...เมื่อก่อนผมอาจจะเคยหวั่นไหวเพราะเธอได้อย่างง่ายๆ แต่ตอนนี้เหมือนมันเปลี่ยนไป...ผมตัดสินใจหยิบรีโมททีวีที่วางอยู่ใกล้มือขึ้นมาเปิด...
...คะ...ข่าวบันเทิง Gossip วันนี้นะคะ ก็เป็นเรื่องของนางแบบสาวชื่อดัง คิมดาริน ควงคู่มากับเจ้าของแบรนด์แนมชื่อดังอย่าง ลีจุนกิ คะ...โดยทั้งคู่นั้น ได้ควงคู่กันไปเปิดตัวสินค้าใหม่ของแบรนด์ดังยี่ห้อหนึ่ง คิมดารินมาในชุดแซ็กซ์สวยสีดำ ซึ่งคาดเดาว่าจะเป็นชุดที่ ลีจุนกิ เป็นผู้มอบให้...แต่ทั้งคู่กลับปฏิเสธว่าไม่ได้มีความสัมพันธ์อื่นแต่อย่างใด ลีจุนกิ เห็น คิมดาริน เป็นเพียงแค่น้องสาวที่ร่วมงานกันเท่านั้น เอ้...แต่ทำไมต้องมาควงคู่ออกงานกันแบบนี้ด้วยละค้า~~
เอ...นั่นมัน...คนที่อยู่ในรูปนี่ไม่ใช่เหรอ...พี่เยจินเหมือนหยิบรูปขึ้นมาดูเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง
ใช่ฮะ...ตอนนั้น...ผมเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น...มันชาไปหมดทั้งตัว ข้างในเหมือนมีไฟร้อนอยู่...มัน...
ทงเฮ...ทงเฮ...พี่เยจินเรียกผม...
พี่เยจิน...เดี๋ยวผมอาจจะออกไปทำธุระข้างนอก ถ้าไม่มีอะไร...
โอเคจ๊ะ...ไว้พี่จะมาเยี่ยมใหม่นะ อ้อ...อย่าทำอะไรวู่วามละ ใจเย็นๆ เดี๋ยวจะเป็นแบบพี่ละจะแย่...
เป็นครั้งแรกที่ผมเชิญพี่เยจินออกจากห้อง...แต่เหมือนเธอจะเข้าใจความรู้สึกของผมดี...ผมหยิบมือถือของผมขึ้นมา...ตอนนี้ก็เกือบๆจะ 11 โมง ผมส่ง SMS ไปหาดาริน...
ถ้าว่าง...โทรกลับหาฉันด้วย...
ทงเฮ
ผมนั่งรอการโทรกลับ...หรือจะเป็นข้อความตอบกลับ ก็ไม่มีแม้แต่วีแววอะไรเลย นี่ผมควรจะทำยังไงต่อไปดี...
เวลาผ่านไป...ผมตัดสินใจไปที่ร้านของคังอิน...แต่ผมไม่ได้เจอแค่คังอิน...แต่เป็นพี่แชยอนด้วย...
อ้าว...ไอ้ทงทง...มานี่มีไรวะ...
หวัดดีครับพี่แชยอน...พี่แชยอนยิ้มให้นิดหน่อย ก่อนที่คังอินจะด่าต่อ...
เฮ้ย...นี่เขาทักแล้วไม่ตอบเหรอคังอินต่อว่าเธอ...ว่าแต่พี่แชยอนมาทำอะไรที่นี่==
วันนี้พี่แชยอน...ไม่ได้อยู่กับดารินเหรอฮะ...ผมถาม...
อู้ย...ก็ปล่อยให้เขาได้ไปออกเดทบ้างสิจ๊ะ...อยู่กับคุณลีจุนกิแล้ว พี่ก็หายห่วง...^^นี่คงไม่มีใครรู้เรื่องของเรา... หา...แล้วไอ้ทง...ผมรีบปิดปากคังอินทันที...คงมีแต่มันที่รู้...
เอ่อ...แล้วพอจะรู้มั้ยฮะ ว่าไปที่ไหน...
อืม...ไม่แน่ใจอ่านะ เพราะคุณจุนกิอะเขามารับถึงบ้าน...เห็นบอกว่าอาจจะเป็นร้าน เบียน คา มี โน่ ย่าเมียงดงอ่านะ แต่ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนแผนมั้ย ว่าแต่...จะรู้ไปทำไมเหรอ...==
ผมไม่ได้ตอบอะไรพี่แชยอน...เพียงแต่เดินออกมาจากร้าน และคิดว่าจะมุ่งหน้าไปเมียงดงทันที ผมจะต้องไปพูดกับดารินให้รู้เรื่อง เธอคงอาจจะเห็นผมเป็นแค่ของเล่น จะมาเล่นตลกกับผมเมื่อไหร่ก็ได้...
รถของผมมาจอดอยู่ข้างร้านเบียนคามีโน่ ผมรีบมุ่งเข้าไปในร้านทันที...
ไม่ทราบว่ากี่ที่ครับ...บริกรคนหนึ่งในร้านถามผม
มาแล้ว...เอ่อ.ให้ผมลองมองหาเองนะ...
ผมมองหาจนทั่วร้านแล้ว...ก็ไปสะดุดกับคำพูดของโต๊ะตรงหัวมุมด้านในสุด...
ถ้าคุณยอม...ผมจะให้ทุกๆอย่างที่ผมมี...
ฉัน...ฉันยอมคุณคะจุนกิ...
ไม่ต้องบอกก็รู้ได้แล้วตอนนี้ว่า...เสียงใสๆที่ผมได้ยินไปเมื่อครู่นั้นคือเสียงของใคร ทำไม....คำถามนี้มันวนเวียนอยู่ในหัวหลายรอบ...มันอาจจะใช่...ที่ผมตกเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งของเธออยู่....
ผมไม่หันไปมองโต๊ะตรงหลังฉากนั้นอีก...หันหลังกลับเดินออกมาทันที...
อ๊ะ...ทงเฮ...นั่นทงเฮใช่มั้ย...นั่น...ดารินคงจะเห็นผมแล้ว...เธอเรียกผมไว้ แต่ผมยังคงเดินต่อไปที่ประตู
ทงเฮ...เดี๋ยวสิ!!!!!คนในร้านต่างมองมาที่ต้นเสียง ผมเดินออกมาจากร้านโดยไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย
ผมเดินออกมาจากร้านได้สำเร็จ...ดารินไม่เดินตามผมออกมาจากร้าน...อาจเป็นเพราะเธอติดธุระกับคนสำคัญของเธออยู่ ผมกลับมานั่งที่คนขับเตรียมออกรถทันที...ในหัวของผมตอนนั้นคิดถึงความโง่ของตัวเอง...ทีแรกว่าจะถามเธอให้รู้เรื่อง...แต่ผมก็ไม่สามารถจะมองสายตาคู่นั้นของเธอได้ ไม่สามารถที่จะรับฟังข้อแก้ตัวของเธออีก...
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*To Be Continue*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+
เฮอๆๆๆๆ หนุกหนานๆ
#1 By รุ่ง (202.133.136.111) on 2006-07-29 00:10