วู้วววววววววว กลับมาแร้วค่ากับLove Actually^^ มาลงให้เป็นของขวัญกะทงเฮและแฟนๆทงเฮและเอสเจย้อนหลังนะคะ^^" (นานโคตะระ-_-)หวังว่าตอนนี้คงจาถูกอกถูกใจกัน...ขอบคุณทุกคนที่ติดตามคะ...
L O V E A C T U A L L Y
6
ออจินกอมานีเนซารางYou are the Sun~ทาซือฮีคามซาโอมิโซYou are my love~
You are the one~
ผมนั่งฟังเพลงนี้วนไปวนมาเป็นสิบๆรอบ พร้อมกับเบียร์และโซจู โดยหวังว่ามันอาจจะช่วยทำให้ผมนั้นสามารถลืมดารินได้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นและจบลงอย่างรวดเร็ว...ผมไม่คิดว่าเราสองคนจะสามราถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว ทุกๆอย่างมันจบแล้ว...
[ติ๊งต่องงงง]ใครมานะ=_=
ผมค่อยๆลุกขึ้นไปเปิดประตู...แกร๊ก...แล้วร่างของคนที่ผมคิดถึงมาตลอดและไม่สามารถจะลืมได้อยู่ตรงหน้าผม...
ดาริน...นั่นเธอใช่มั้ยดาริน...ผมเข้าไปกอดเธอ ผมคิดถึงเธอมากและผมก็คิดว่าผมจะไม่สามารถลบภาพของเราสองคนออกไปได้ แต่ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะผลักไสผมให้ผมปล่อยเธอ...
นี่ทงเฮ...นายเมามากแล้วนะ!!!! มีสติหน่อยสิ!!!! ปล่อยสิ!!!!
ไม่!!!!ผมไม่มีทางปล่อยเธอให้จากไปอีกแน่ ทำไมดาริน...ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ดาริน...ดาริน....
ฉัน...ฉันไม่ใช่ดารินอะไรของนายหรอกนะ!!!!พอเธอพูดจบผมก็ยิ่งไม่เข้าใจใหญ่...ผมดึงข้อมือของเธอให้ร่างของเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมอกของผมแต่โดยดี
นี่หยุดนะ! โตได้แล้วทงเฮ! นายไม่ควรจะเมาอยู่กับอดีตแล้วทิ้งอนาคตของนายแบบนี้เพราะผู้หญิงคนนั้นหรอกนะ! มองฉันให้ดีๆสิ!!! ฉันพี่เย...
ผมไม่ปล่อยให้ดารินพูดต่ออีกแล้ว ผมประกบริมฝีปากของผมเข้ากับของเธอทันทีแต่เธอกลับผลักผมแล้ว....เพี๊ยะ!!!
แรงของมือเธอที่มากระทบใบหน้าของผมครั้งนี้ มันทำให้ภาพที่ผมเห็นมันเบลอไปหมด...
เพี๊ยะ!!!! เธอตบหน้าของผมอีกครั้งเพื่อเรียกสติผมกลับคืนมา...เข่าของผมอ่อนแรงลงทันทีจนผมต้องนั่งคุกเข่าลงกับพื้น....
ฮึกๆ ทงเฮ...พี่ขอโทษนะ...
ผมมองตามเสียงๆนั้น...ใบหน้าของเธอ...ไม่ใช่ดาริน...แต่เป็นพี่เยจินนั่นเอง ผมรู้สึกผิดหวังและเสียใจที่ไม่ใช่ดารินคนที่ผมรอคอย...น้ำตาของพี่เยจินร่วงแหมะมาอยู่ที่แก้มของผม
พี่เยจิน...ผมขอโทษ...
พอจบคำพูดของผม...พี่เยจินก็รีบคุกเข่าลงตรงหน้าผมแล้วกอดผมทันที...เธอให้ผมซุกที่ไหล่ของเธอ...
ทงเฮ...ร้องไห้มาเถอะ วันนี้ไหล่ของพี่จะเป็นเพื่อนนายเอง...
ความรู้สึกเศร้าใจทั้งหมดของผมที่อัดอั้นอยู่...ผมพยายามแล้วที่จะไม่เสียน้ำตาแต่ว่า...ผมก็ห้ามความรู้สึกของผมเองไม่ได้ ผมเพิ่งรู้ตัววันนี้เอง...ว่าผมชอบดาริน และเพิ่งรู้สึกว่าการที่คนเรานั้นต้องสูญเสียคนที่เรารักมันเป็นอย่างนี้...ผมบอกกับพี่เยจินว่าผมไม่เป็นไร แต่เธอก็ยังไม่เชื่อ...
ไหนๆลองยิ้มให้พี่ดูซินะ^^
ผมฝืนยิ้มให้ออกมาสมจริงที่สุด...
^____________________^
อื้ม...ต้องอย่างนี้สิ...ลีทงเฮ!!!พี่เยจินยิ้มให้แล้วลูบหัวผม...
พี่เยจิน...ตอนนี้ก็ดึกแล้ว...ให้ผมไปส่งมั้ยฮะ...
ไม่อะนอนกะทงเฮที่นี่ดีกว่าฮิๆ><ผมอึ้งไปนานกับคำพูดของเธอ...
บ้าหน่า...กลับแล้วจ๊ะกลับแล้ว...ไม่ต้องไล่หรอก...><
ผมเดินไปส่งเธอที่หน้าประตู...แล้วจู่ๆ
บายนะจ๊ะทงเฮ ห้ามคิดมากละ...จุ๊บ...><
พี่เยจินเขย่งมาหอมแก้มผม...ผมอึ้งๆไปกับการที่เธอทำแบบนี้กับผม แล้วเธอก็รีบเดินจากไปทันที...แปลกที่ผมไม่ได้รู้สึกอะไร...ไม่เหมือน...ความรู้สึกมันแตกต่างกับเมื่อก่อน...มันเปลี่ยนไปแล้ว...ผมคงยังจะขอปิดหัวใจตัวเองไว้แค่นี้...ตอนนี้...ผมยังไม่กล้าที่จะรักใครทั้งนั้น...เพราะกลัวว่า...จุดจบจะเป็นแบบนี้...
วันรุ่งขึ้น...
มีโทรศัพท์มาจากผู้จัดการส่วนตัวของผม...
ว่าไงทงเฮ...แกยังไม่ตายใช่มั้ยวะ!!!นั่นคือการทักทายของพี่หานเกิง=_=
ยังครับ...ว่าแต่โทรมานี่มีอะไรเหรอครับ...
เฮ้อ~~แกอะน้า~~~รู้มั้ยว่าตอนที่แกคบกะดารินอะเรทติ้งพุ่งกระฉูดเลย!!!!ดูเหมือนพี่เขาจะยังไม่เรื่องของผมกับดาริน
คือ...ผมเลิกกับเธอ...แล้ว...
พี่หานเกิงตกใจซะยกใหญ่...ดูเหมือนเขาจะไม่พอใจอย่างมาก...
ไม่ได้!!!!ไม่ได้นะเว้ย!!!! แกสองคนห้ามเลิกกัน...ตอนนี้ทุกคนยังไม่รู้เรื่องนี้ แกต้องคบต่อไปสิวะ ตอนนี้มีงานติดต่อเข้ามาเพียบแถมอีกสองวันข้างหน้านี้อะ ยังจะมีไปถ่ายแบบกับดารินด้วยนะเว่ย!!!! อ้อ...มีจุนกิอีกคน...
ผมคงต้องขอถอนต้วกับงานนี้ละครับ...นี่พี่พูดเหมือนกับว่าจะให้ผมใช้เธอเป็นเครื่องมือเพื่อกลับไปดังอีก ผมทำแบบนั้นกับเธอไม่ได้หรอก...
ผมไม่มีวันเด็ดขาด...พี่หานเกิงพยายามเกลี้ยกล่อมให้ผมยอมทำงานนี้ เขาสัญญาว่าจะเป็นงานสุดท้ายที่จะต้องเป็นแบบนี้ แล้วเขาก็บอกว่าทางสังกัดของดารินก็ยอมรับงานนี้และต้องการจะร่วมงานกับผม...ผมไม่มีทางเลือกอื่น...
ตกลง...ผมจะรับงานนี้...
เยส!!!โอเคๆ อั้วะจัดการ...เอ้ย...เดี๋ยวพี่จัดการให้...
ครับ...ผมวางสายจากพี่หานเกิงไป...
อีกแค่สองวันเท่านั้น...ผมจะได้เจอกับเธออีกครั้ง...แต่ผมต้องห้ามใจตัวเองไว้ ผมจะไม่สนิทสนมกับเธอเหมือนเคย ผมจะไม่ใช่เธอเป็นเครื่องมืออย่างเด็ดขาด...ผมรู้ดีว่าผมและเธอ...เราสองคนมันต่างกัน...
วันต่อมา...
พี่หานเกิงโทรมาบอกกับผมด่วนว่าต้องการให้ผมไปงานแสดงแฟชั่นแทนเขา คือต้องไปร่วมงานแสดงความยินดีกับแบรนด์นี้ แต่พี่หานเกิงกลับไม่ว่างเลยให้ผมไปแทน...
ผมสวมเสื้อสูททับเสื้อยืดกับกางเกงธรรมดาไป ผมขับรถไปที่งานนั้นทันที...
พอไปถึงงานผมก็ต้องแปลกใจ...เพราะภายในงานมีแต่คนใส่เสื้อผ้าสีชมพูกันเต็มไปหมด...
The Sweet Pink LOVE
นั่นคือชื่องาน...ผมไม่ทันได้ถามพี่หานเกิงว่าตีมของงานจะเป็นยังไง...แต่ยังไงมาถึงงานแล้ว...ผมก็ต้องเข้าไป ผมไปลงทะเบียนที่หน้างาน
ขอโทษนะคะ...คือว่าตีมของเราเป็นสีชมพูอะคะ...คือ...
ทำยังไงดี...
มีสิคะ...หันมานี่สิ...
จู่ๆก็...ดาริน...เธออยู่ในชุดยาวสีชมพูที่ดูหวานเหมาะกับใบหน้าของเธอ เธอค่อยๆถอดผ้าพันคอสีชมพูเข้ากันกับชุดของเธอออกมา
เอานี่...จะได้เข้างานได้ไง...^^เธอพูดกับผมเหมือนกับว่าเรื่องเมื่อวันก่อนมันไม่ได้เกิดขึ้น
ผมปฏิเสธด้วยการเบินหน้าหนี...แต่เธอกลับเอาผ้าพันคอนั้นมาคล้องให้ผมซะเอง...ในตอนนั้นผมไม่รู้ว่ามีนักข่าวกี่คนที่ได้ภาพของเราสองคนไป เธอพยายามจะพันผ้าพันคอนั่นให้ผม...
ทงเฮ...เรื่องของเราสองคน...
ดาริน!!! อยู่นี่เองอะ หาคุณแทบตายรู้มั้ย...อ้าว...คุณทงเฮ...สวัสดีครับ^^จู่ๆ(ไอ้หน้าจืด)จุนกิก็โผล่เข้ามา
ผมเพียงแค่หันไปยิ้มให้...
จะได้เวลาแล้วนะดาริน...ตอนนี้ดูเหมือนพี่แชยอนจะเปิดโอกาสให้จุนกิได้อยู่กับดารินมากขึ้น
ความจริง...ดารินไม่จำเป็นที่จะต้องเอ่ยเรื่องของเราสองคน เพราะความเป็นไปทุกอย่างมันก็ฟ้องอยู่แล้ว ว่าเธอคู่ควรกับใคร...
ดารินมองหน้าผมเหมือนกับว่าอยากจะคุยกับผม...
ผมขอตัวก่อน...ผมลงทะเบียนและกำลังจะเข้าไป...
ทงเฮ...เธอเรียกผมไว้
แต่ผมไม่สนใจเสียงเรียกของเธอ...ตอนนี้เธอคงจะรู้แล้วว่าผมเป็นคนใจร้ายแค่ไหน ผมเป็นคนโง่และเลวแค่ไหน...ดาริน...ขอโทษด้วยนะ
พองานเริ่ม...งานเดินแบบก็เป็นไปเหมือนงานอื่นๆ มีเสื้อผ้าจากแบรนด์ดังแบรนด์นี้ออกมาโชว์มากมาย...แล้วดารินก็ออกมา...เธอสวมใส่ชุดที่หลากหลายและดุเข้ากับเธอมาก...สายตาของผมจับจ้องอยู่ที่เธอ...สายตาของเธอก็เช่นกัน
เว้ย...ดูรูปสิ...ทำไมไม่โพสหันหน้าเข้าหากล้องวะ เหม่อมองใครอยู่ก็ไม่รุช่างภาพใกล้ๆผมพูดขึ้น
สงสัยจะเหม่อมองหาจุนกิอยู่มั้ง...ก็ข่าวกับสายตาแบบนั้นมันฟ้องอยู่แ้ล้ว...
หรือผมอาจจะเข้าใจผิด...เธออาจจะมองจุนกิอยู่...
วันนี้ฝันชองดารินที่เป็นจริง...เธอได้สวมชุดฟิเนเล่เป็นครั้งแรก ในแบรนด์ที่จุนกิเป็นเจ้าของ...ช่างเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก เหมาะกันจริงๆ บนเวทีนั้น...ดารินถ่ายรูปคู่กับจุนกิเป็นนานสองนาน แล้วตอนนี้ก็ถึงเวลาของผมที่จะกลีับได้แล้ว
ผมเดินออกมาจนถึงหน้างาน...
ทงเฮ!!!หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!!เสียงๆนั้นหยุดผมไว้...ผมหันไป...เบื่อหน้าของผมนั้นคือดาริน ข้างๆเธอนั้นคือจุนกิ และเบื่องหลังของเราทั้งหมดเป็นสื่อมวลชนมากมายที่รอดูเหตุการณ์ของเราสามคน
ทงเฮ...ผมรู้ว่าดารินคงจะลำบากใจที่จะพูดกับผม เพราะคนข้างๆเธอ...
เอานี่...ผมคืนให้คุณ...ผมถอดผ้าพันคอออกมาแล้วส่งให้เธอ ดารินไม่รับมัน...เธอเพียงแต่อึ้ง...ที่ผมไม่สนิทสนมเหมือนเคย ผมสังเกตเห็นน้ำใสๆที่กลิ้งกลอกไปมาในตาของเธอ
เอ่อ...จุนกิมารับผ้าพันคอไว้...
จากนั้นผมก็ยิ้มให้กับทุกๆคน รวมทั้งสื่อมวลชนด้วย...ทุกๆคนเหมือนจะยังจับความไม่ได้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น แน่นอนว่าที่ผมทำนั้นเป็นเพียงแค่การใส่หน้ากากเล่นละครฉากหนึ่งเท่านั้น...ผมค่อยๆเดินมาเรื่อยๆด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าโดยไม่หันกลับไปสนใจใครทั้งสิน...แต่ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้หน้ากากแห่งรอยยิ้มนั้น ผมกำลังร้องไห้..
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*To be Continue*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
